Powoli kończą się wakacje. Jeśli sądzicie, że wszyscy w ten sezon ogórkowy wyjechali i wrócili ze wspaniałymi pamiątkami – jesteście w błędzie. Wielu z nas spędziło ten czas w swoich domach, jeśli mieliśmy to szczęście mogliśmy wyjść do pobliskiego parku czy na łąkę lub rzeczkę, jeśli mieszkamy na typowym blokowisku to pozostała nam działka a jeśli tej nie mamy mogliśmy zadowolić się pójściem na basen. Ale czy wszyscy tak aktywnie, a właściwie nie aktywnie (leżenie plackiem na działce czy basenie nie można nazwać aktywnością, ale lepsze to, niż oglądanie telewizji dwadzieścia godzin na dobę) mieli okazję wypocząć? Albo chcieli?

Nie. Tą grupą z pewnością będą dzieci. Wiele z nich tylko czekało aż rodzice wyjdą do pracy by pomimo gorąca na dworze i sprzyjającej pogody do zabaw i szaleństw zasiąść przed komputerem i zatopić w wirtualnym świecie.

Dla jednych wirtualny świat to świat, który, kiedy raz jeden kogoś schwyta już nigdy go nie puści. Bardzo wielu opiekunów swoich dzieci właśnie z tego powodu zabrania im bycia w sieci, surfowania. Jednakże wiadomo, że to, co zabronione smakuje lepiej. Zamiast więc dziecku zakazywać logowania się i rozmów z innymi, grania w gry online trzeba z nim porozmawiać! Rozmowa jest podstawą wszystkiego, bez nawiązania dialogu z własnym dzieckiem rodzice nie są w stanie nic zrobić. Ani prośbami, ani zakazami, ani nakazami, niczym do niego nie dotrą!

Na przykład zupełnie inaczej wygląda sytuacja, kiedy dziecko nie jest postawione przed faktem dokonanym: Idziesz na angielski dla dzieci od poniedziałku!, ale kiedy rozmawiamy z nim na długo wcześniej o korzyściach płynących z przyswojenia sobie tego języka, o tym, jakie zajęcia są fajne i zabawne. Dziecko przekonane po miłej i ciepłej rozmowie z zaufanym rodzicem zechce pójść na takie zajęcia. Dziecko, które dostało taki odgórny nakaz dla samego faktu, że jest to nakaz zaprze się i nie będzie chciało iść a wyciągane na siłę będzie wrzeszczeć, kopać i może dojść do tego, że zostanie przez rodzica uderzone (to jest zabronione!) i w konsekwencji nie zrozumie, ani dlaczego ma iść na ten kurs, ani dlaczego podnosi się na niego rękę, wyciągnie inne, smutne wnioski: że jeśli chce się kogoś do czegoś zmusić należy zrobić to przy pomocy agresji.